Stel je eens voor, een stad zonder parken: geen bankjes, geen grasveldjes, geen door bomen omzoomde lanen waar je mag wandelen zonder dat iemand wat van je moet. Misschien waren de parken er ooit wel, maar is de grond verkocht aan een projectontwikkelaar, want dat bracht meer op. Stel je eens voor dat alles waar je in die stad door heen kan wandelen een straat was, omgeven door hoge kantoorgebouwen, waar je om de tien meter opzij moet stappen voor een in de weg staand reclamebord. Stel je voor dat er in de wijken waar de mensen wonen alleen maar een straat is om op te spelen, die daar eigenlijk te druk voor is, zodat de jeugd daar niet terecht kan. Een wijk waar geen buurthuis is, zodat de jongeren alleen maar de hele dag in het cafe of in de bioscoop kunnen hangen.
Bestaat een dergelijke stad? Het lijkt er wel op, in medialand. Denk bijvoorbeeld maar aan de commerciėle omroepen. Terwijl je beweegt door de programma“s is alles wat je ziet gemaakt om de aandacht van zoveel mogelijk kijkers vast te houden, en niet om die van een interessante televisie avond te voorzien. Zo“n stad dreigt ook te ontstaan in cyberspace. Ik hoor mensen wel eens vragen waarom ze iets niet kunnen vinden op Internet, en dan vertel ik ze dat er niets op Internet staat. Internet is het medium, en niet de boodschap. Alles wat er via Internet bereikbaar is, is het resultaat van iemand die dat aan jou wil communiceren, en vaak is dat omdat dat een commercieel doel dient.
Daarom willen wij van digitaal utrecht een hoekje maken in cyberspace waar de gewone burger voorop staat en in alle vrijheid met zijn medeburgers kan communiceren zonder dat iemand het idee heeft dat de belangrijkste reden daarvoor is dat er wat verkocht moet worden. We willen een stadspark tussen de reclameborden. We gaan virtuele wijken maken waar gelijkgestemden dat gemeenschappelijke tot uitdrukking kunnen brengen. We willen ook dat de mensen in de echte stad zich door de virtuele stad kunnen bewegen. Daarom gaan we naar de mensen toe met cursussen, bijvoorbeeld in buurthuizen, om de digibeten op weg te krijgen, op de electronische snelweg.
Wat ons betreft is het noodzakelijk om de digitale stad te koppelen aan een echte stad, omdat het anders nergens over gaat. Onze echte stad is Utrecht, en de bewoners van de digitale stad moeten daar op de een of andere manier een betrokkenheid bij hebben. Ze zullen er wonen, of werken, maar het kan ook zijn dat ze dat in een verleden ooit hebben gedaan . Misschien zijn ze wel van plan om ooit in Utrecht te verblijven op wat voor manier dan ook: een jaar, een dag of alleen maar virtueel. John F. Kennedy zei ooit "Ich bin ein Berliner", en ging daarna weer gewoon terug naar Washington. Wat mij betreft mag iemand ons vanuit Verwegistan aanklikken, naar genoegen rondsurfen, en daarna zeggen: "Ik ben een Utregter."
Peter van Eijk